Drukte in de bestuurskamers: WMCZ naar Tweede Kamer

Clientenraad
Eindelijk na veel discussie in het veld ligt het nieuwe wetsvoorstel WMCZ bij de Tweede Kamer. De positie van cliëntenraden in instellingen krijgt daarmee een flinke boost. Dat Actiz als werkgeversorganisatie wijst op nieuwe spanning in de bestuurskamer kan ik me voorstellen maar laat onverlet dat deze nieuwe wet gelukkig meer bevoegdheden geeft aan de cliëntenraad.

Veel cliëntenraden hebben het moeilijk om voldoende mensen te vinden die zich in kunnen / willen spannen om in dialoog met het bestuur en de achterbannen tijdige invloed uit te oefenen. Juist daarom is het logisch om cliëntenraden actieve ondersteuning te bieden vanuit management en bestuur maar ook door onafhankelijke client ondersteuners. Dat is wat anders dan het zijn van ambtelijk secretaris van de cliëntenraad.

Het instituut cliëntenraden is ooit door Joop den Uil gerealiseerd nadat de OR haar intrede had gedaan in de toenmalige bejaardenoorden.Eindelijk ligt er nu een nieuwe wet. Uiteindelijk moet het toch zo zijn dat zelfbeschikking van elke client zich ook vertaalt in vergroting van “zelfbestuur” in maatschappelijke organisaties. Dat dwingt tot het vinden van een nieuwe balans tussen medezeggenschapsorganen, bestuurders en toezichthouders. Een ontwikkeling die organisaties gezamenlijk nieuwe inhoud kunnen geven. En daarbij past beperkte regelgeving maar vooral veel ruimte voor alle partijen om te oefenen met nieuwe vormen van invloed.

Zie o.a. reactie van het Landelijk Orgaan Cliëntenraden (LOC). http://loc.nl/nieuwsberichten-LOC/reactie-loc-op-wetsvoorstel-wmcz-2018-naar-tweede-kamer

Plastic overkill aanpakken. Overijssel doet mee!

plastic
Met vele fracties uit de Provincie Overijssel is woensdag 17 januari het initiatiefvoorstel van mij over plastics als grondstof besproken. Boeiende inleiders vanuit IVN, ROVA, Natuur en Milieu Overijssel en Polymer Science Park droegen bij aan verdiepende gesprekken en leidde tot waardevolle suggesties ter aanscherping. Daar kan ik weer mee verder. Zo ontstaat draagvlak voor de aanpak die de provincie op korte termijn ter hand kan nemen en ontstaat een kader waar GS weer mee verder kan voor haar brede programma circulaire economie.

Ondertussen zijn in vele gemeenteraden in Overijssel dankzij fracties van D66 initiatieven genomen om zich aan te sluiten bij de statiegeldalliantie. Mondiaal dwingt China door haar invoerrem gelukkig bij aan nationale opgave. Want verschepen van ons afgedankte plastic daar naar toe gaat in de ban. Ik ben daar blij mee want we zijn zelf verantwoordelijk voor duurzaam gebruiken van onze materialen.

Deze week kwam ook de EU commissie met haar doelen en ook is Nationaal de transitie agenda kunststoffen gepresenteerd. Ambities te over. Mooi. Maar nu vooral ook aan de slag gaan. En daar roept het initiatiefvoorstel toe op. Wat ons allemaal zal raken is de collectieve doelstelling: plastic niet in het milieu laten komen maar als waardevolle grondstof hergebruiken en zo de kringlopen sluiten.
Met alle kennisindustrie die Overijssel heeft moeten we daaraan een stevige bijdrage kunnen leveren. 17 januari was daar weer een bouwsteentje in. Na verwerking van alle input zal het zo spoedig mogelijk in een commissie behandeld worden.

Iedereen verleiden! Ga circulair! Landsdeel Oost pak de regie.

Stientje van Veldhoven Staatssecretaris infra en Waterschap reikt maandag 15 januari de 5 circular Awards uit m.b.t. thema’s bouw; biomassa en voedsel; consumptiegoederen; kunststoffen en maakindustrie. Het kabinet komt maandag 15 januari met haar agenda voor het realiseren / aanjagen / ontwerpen van de gewenste circulaire economie. Zie https://www.circulairondernemen.nl/
Ik zie in Overijssel op vele plekken krachtige ontwikkelingen. Waar m.i. aan gewerkt moet worden is het versterken van de ketens tussen alle partners in die sectoren. Op provinciaal en/of landsdeel niveau moet de landelijke transitieagenda haar vertaling krijgen zodat we echt toewerken naar een land waarin we grondstoffen blijvend benutten en de wereld schoner achterlaten voor een volgende generatie. Overijssel heeft met haar excellente kunststofindustrie en in het verleden de textielindustrie heel veel kans daarvoor de hotspot van West Europa te zijn.
Maar…. laten we ondertussen ook gewoon aan de slag blijven. Door afval (EN ZEKER PLASTICS) een tweede kans te geven. Rommel op te ruimen uit natuur en water; de scheiding van grondstoffen krachtiger doorvoeren en vele lokale initiatieven rijkelijk omarmen en zichtbaar maken.

circulair

Drie toezichthouders Zorgspectrum Het Zand in Zwolle leggen functie neer

RTV Oost bericht: “Drie leden van de raad van toezicht van Zorgspectrum Het Zand in Zwolle leggen hun functie neer. Het gaat om voorzitter Ivo Matser en de leden Anne van der Heyden en Gerard de Goede. Het besluit is genomen ‘in het belang van de organisatie, haar cliënten en medewerkers’.
Aanleiding voor het besluit is de vastgelopen relatie tussen de raad van toezicht en de ondernemingsraad van Het Zand. “Het is belangrijk dat de cliënten een beroep kunnen doen op kwalitatief hoogwaardige zorg en dat medewerkers die leveren met passie, kennis en kunde. Daarvoor is een goede samenwerking tussen de raad van toezicht en de ondernemingsraad noodzakelijk”, zegt Matser. Die goede samenwerking is er niet. “We hebben in het belang van de cliënten en medewerkers van Zorgspectrum Het Zand besloten onze functies neer te leggen.” Matser en Van der Heyden leggen per direct hun functie neer, De Goede doet dit op 1 januari. Ondanks dat de ondernemingsraad en de raad van toezicht niet goed met elkaar overweg kunnen, benadrukt Matser met klem “dat we dit besluit niet nemen vanwege beslissingen die de raad van toezicht in het verleden heeft genomen.”

Voorzitter raad van bestuur verlaat Zorgspectrum Het Zand

23 mei 2017, bericht van Boardroomzorg.nl

“Voorzitter van de raad van bestuur Wybren Bakker neemt per 1 augustus 2017 afscheid van Stichting Zorgspectrum Het Zand.

Dit besluit is genomen in overleg met de raad van toezicht, aldus een persbericht. Weliswaar hebben beiden dezelfde koers voor ogen met de ontwikkeling van de organisatie, alleen de manier waarop deze gestalte krijgt verschilt. Bakker is inmiddels vrijgesteld van zijn werk als voorzitter van de raad van bestuur, aldus het persbericht van de zorgaanbieder in Zwolle.
Raad van toezicht drukte benoeming door. De Stentor maakt melding van eerdere moeilijkheden bij de raad van bestuur. De problemen deden opgeld rond de aanstelling van lid raad van bestuur Tamara Ritsema eerder dit jaar. Zowel het managementteam als de Cliëntenraad en de OR waren tegenstander van haar benoeming. Een externe adviseur heeft het proces begeleid. En de raad van toezicht drukte de benoeming van Ritsema door”. Einde citaat.

Ik laat, voor mij te snel, een prachtig bedrijf met gemotiveerde professionals achter me en wens van harte een ieder betrokken bij ZHZ het allerbeste. Voor mij liggen er vast weer nieuwe uitdagingen in het maatschappelijke domein in welke rol of functie dat zal zijn?

Red een vluchteling! Red de Zorg 12 sept onnodig.

Ik maak me zorgen over het kapen van het zorgimago door publieke figuren die over het algemeen vaak zijdelings en kortdurend iets met de zorg te maken hebben gehad. De lijst van publieke media figuren die steun aan de actie geven is groot maar zitten helpenden, verzorgenden en verpleegkundigen daarop te wachten? Komt er zo een reëel beeld van de sector?

In de media staat nu de grote groep vluchtelingen op ieders netvlies gegrift. Ik ga me niet bezig houden met Red de Zorg maar wel met Red de vluchteling. Al is het maar door geld over te maken naar één van de vele organisaties die zich inzetten voor vluchtelingen. Wat zou het een krachtig gebaar zijn als alle energie van de “redders van de zorg” zich met 200% op de vluchteling zouden storten. Dan kan de zorgprofessional door met haar werk en bouwen we met gebruikers en professionals verder aan een reëel imago van de sectoren binnen de zorg. Ik sluit mijn ogen niet voor slechte toestanden en foute keuzes in de zorg hier in Nederland. Dat zal er altijd blijven. Maar als je even over de grens kijkt en ervaringen opdoet valt het hier in ons landje alleszins mee. De zorg in Nederland is over het algemeen gewoon goed. We doen het niet zo gek met elkaar en voor elkaar. Ons land kent bijzonder veel mantelzorgers en vrijwilligers die zich dagelijks inzetten voor een ander. Gewoon omdat we om de ander geven en iets bij willen dragen. Dat past bij onze volksaard.

Laten we een beetje met beide benen op de grond blijven: het redden van de zorg is niet nodig. Laat regie bij de klant zelf en claim als professionals in de zorg het mandaat de juiste keuzes te maken in het belang van optimale cliëntenzorg. Zo komen we verder.
Red alsjeblieft tussendoor een vluchteling.

Vakantie voorbij en ruimte in agenda

Een supervakantie is ten einde. Een van de meest spectaculaire ervaringen was het paragliden in de Franse Alpen.2015-07-17 13.26.44
Samen met man en zijn dochter hebben we nu ons 1e vliegbrevet gehaald. Ik zie ons in de toekomst wel vaker hoog in de lucht vliegen.
Met beide benen op de grond nu weer aan het werk.
Een van de voordelen van een 2 hoofdige raad van bestuur is dat je tijdens de vakantie een ervaren collega hebt die alle zaken door laat lopen. De afgelopen dagen weer opgestart en dan blijkt ook wel dat bestuurlijk Nederland echt op vakantie is.
Het uitlopen van een afspraak is dan niet meer erg. Een spontane ontmoeting hoeft niet plots afgebroken. Spontane bezoekjes kunnen zomaar tussendoor. Zou het zo niet altijd eigenlijk moeten zijn? De bestuurlijke agenda kent jaarlijks een aantal maanden topdrukte. Van februari tot juni en van september tot december kunnen de grotere beleidskwesties geagendeerd worden. Daarbuiten is het door wisselende afwezigheid van beleidsbeïnvloeders moeilijker zaken doen. In dezelfde tijd is externe aanwezigheid vaak wenselijk. Zo dwingen we elkaar als bestuurders in 7 maanden veel werk met elkaar te verzetten. Gelukkig zijn er dan nog 5 maanden om en de ruimte in de agenda als ook die spontane momenten van contact voluit te benutten.

We moeten af van 50+

Tijdens een mooie vakantie in Griekenland werd ik 57 jaar! Best al oud. Ik hoor dus inmiddels tot de 50+ groep. Er is zelfs al een partij voor opgericht en al jaren een speciale beurs in Utrecht voor. Het moet toch niet gekker worden!

We moeten af van 50+. Dat vonden we in de jaren 1970 nog normaal. Toen vonden we het logisch dat mensen van 50 jaar en ouder voordeeltjes gingen krijgen en al wat rustiger aan konden gaan doen. Die tijd is al heel lang voorbij!

Ook mensen van 50 jaar en ouder moeten mee blijven doen. Privileges vanuit het verleden moeten we afschaffen of de lat veel hoger gaan leggen. Wat mij betreft dan bij 70+. Natuurlijk zie ik ook dat mensen die ouder worden minder kans blijken te hebben op een nieuwe baan. Ik zie en merk zelf ook dat als je wat ouder bent het lijf wat gaat piepen en kraken. Maar je inzet en ervaringen zijn nog zo goed voor onze gemeenschappelijke opgaven te benutten dus weg met de 50+ grens. Geen 50+ beurs meer in Utrecht. Geen kortingsbonnen of andere rommel. Stoppen en de grens naar 70+. Als je dat bereikt mag je wat mij betreft heerlijk achterover hangen.

Alle energie moeten we nu richten op het beïnvloeden van werkgevers (waar ik er zelf een van ben). Die moeten de waarde van de ouderen medewerker zien.
Laten we dan afspreken dat de ouderen medewerker niet gaat piepen over:
• oude lullendagen of andere voorrangsregelingen;
• ze geen bijzondere rechten hebben op basis van leeftijd (want dat is discriminatie)
• ze gewoon goed werk blijven leveren en
• niet meer dan gemiddeld ziek zijn …..

Dan ben ik er zeker van dat vele 50+ ers een leuke nieuwe baan weten te vinden bij sociaal betrokken werkgevers. Nu de economie aantrekt zal de behoefte aan ervaren krachten toenemen en komen alle talenten van ervaren mensen nog meer tot hun recht.
Kansen genoeg de komende jaren! Pluk ze!

V&VN laat je horen!

Twitter ontploft over nare incidenten in de zorg voor kwetsbare ouderen. Een instelling krijgt er van langs. Graaiende bestuurders en managers. Niemand doet het (meer) goed. Het beeld ontstaat dat de zorg voor ouderen in Nederland slecht is. Ik vraag me af: wat doet dit alles met je als je dagelijks voor ouderen zorgt? Als je morgens je bed uitkomt om met alle kennis, kunde en passie voor dementerende ouderen te zorgen zodat familie andere belangrijke dingen kan doen. Wat gaat er door je heen als je al deze verhalen tot je neemt?
Ik hoop dat instellingen ruimte bieden om als professionals met elkaar hierover blijvend te spreken. Samen kun je de trots en passie houden en elkaar dagelijks stimuleren het beste van je zelf aan anderen te bieden.

In 1989 ontstond de Witte Woede over de zorg. Beroepsbeoefenaren gingen de straat op om aandacht te vragen voor de zorg. Vele acties volgend en de politiek kreeg eindelijk oog voor de zorg. Inmiddels is er een grote beroepsvereniging ontstaan genaamd V&VN. De V&VN moet een vuist maken. V&VN leden horen in studio’s te zitten. Niet een omroepbaas van MAX. Ik wil trotse beroepsbeoefenaren horen. Die staan voor hun vak. Voor hun beroep. Voor hun beroepscode en competenties. Voor hun liefdevolle warme zorg die op heel veel plaatsen geboden blijft. Natuurlijk blijven partners en familieleden de grootst mogelijke zorg houden voor hun naasten. Voor velen van hen is het schrijnend de naaste achter te moeten laten en niet meer alle zorg te kunnen bieden. Daar moet aandacht voor zijn. Maar laten we met elkaar niet een heel waardig stelsel van zorg voor kwetsbare ouderen door incidenten te grabbel gooien.

Verpleegkundigen en Verzorgenden laten dat toch niet toe?